من درون غم خودغوطه ور بودم و حیران ناگاه روح سبزی به بلندای امید چو گل پیچک سبز بر تمام بدنم بالا رفت ناگهان حس کردم غم او از غم من بیشتر است ، دلش اندوهتر است. با خود،اندیشیدم نکند دست قضا ، قصد دلگرمی ما را دارد!؟ نکند باز تقاضا و تمنّا دارد!؟ نکند راه جدیدیست به عشق خوب ، اندیشیدم... انتخابی سخت است،من ز بازیچه شدن می ترسم.! عاقبت ... ، قصد به همراهی عشقش کردم دل افسرده و غمگینم را مرغ عشقی کردم،در میان قفسش سخت اسیر مرغ عشقی که دلش سوخته بود غم دنیا به دلش دوخته بود آرزو داشت که آواز کند همچو ایام قدیم ، نغمه ای ساز کند. ناگهان ، ناگهان مرغ دلم اوج گرفت... آری ، دگر آگاه شدم، که دل پیچک سبز ، قصد پاکی دارد. غم دنیا و غم عشق مرا ویران کرد دل پاییزی و غمگینم را ، همچو گل خندان کرد. شهره است او در میان باغ گل حس زیبا و لطیفی دارد ، گرمی خاص و عجیبی دارد. بوسه اش نرم و لطیف،همچو الطاف خدا چهره اش پاک و عزیز ، شوخي ساده و زیبای خدا. آه از آن لحظه که چشمش خیره بر دو چشمم ماند آه از آن لحظه که لبهای لطیفش چون اشک روی لب می بالد ثانیه از پس هر ثانیه ای می گذرد روح قلبم،امّا،کودکی شاد و هوس باز و جوان میگردد. با خدا میگویم: "از تو ممنونم من ، تو به من لطف عجیبی داری." ولی افسوس، خدا باز هم می ترسم ، باز هم می ترسم نکند از دل من سیر شود!؟ نکند باز دلم خسته و دلگیر شود!؟ نکند قامت رعنای دلش، ز تنم سیر شود!؟ نکند شهره ي گلها ، روزی زهره ای سرد و زمین گیر شود!؟ من به سر حد جنون می ترسم... کاش می شد که زمان ایست شود، لحظه ای که لب من بر لب اوست، لحظه ای که دل من با دل اوست. کاش می شد ! اما... رسم دنیا این است : که "زمان می گذرد." روزها رفتنی اند ،  جسم ها رفتنی اند پس چه خوب است و نکو که ز هر ثانیه ای، یاد به نیکی بکنیم. عشق ها مانند نی اند، یادها خواندنی اند